ในร่มธรรมวันที่ ๖ : มโนกรรม
การระงับกรรมหรือหยุดยั้งการกระทำนั้น ทางกายนับว่าสามารถหยุดยั้งได้มากที่สุด รองลงมาก็คือวจีกรรมหรือคำพูด ที่หยุดยั้งได้น้อยที่สุดก็คือมโนกรรม คิอกรรมที่เกิดจากใจ อันได้แก่ความรู้สึกนึกคิดต่าง ๆ
ธรรมดาคนเรานั้นจิตย่อมคิดฟุ้งซ่านอยู่ตลอดเวลา ส่วนมากแล้วจะฟุ้งไปในทางไม่ดี คือ โลภ โกรธ หลง อิจฉา ริษยา อาฆาตแค้น ซึ่งล้วนแต่เป็นกรรมที่ชักนำไปในทางชั่ว หากมโนกรรมเข้มข้นก็มีโอกาสที่จะเปล่งออกไปทางวาจา หรือลงมือกระทำทางกาย
เราพยายามจำกัดวงมโนกรรมในทางไม่ดี ด้วยการภาวนาพุทโะ และพระคาถาต่าง ๆ ที่เป็สัญลักษณ์แทนพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ เมื่อได้ภาวนาพระคาถาแล้วทำให้ความฟุ้งซ่านลดลง มีใจคิดแต่สิ่งดี ๆ ทำให้เกิดความสงบ
เราเป็นคนธรรมดาสามัญ ยังไม่ไดฝึกจิตให้ดี ก็มีความหวั่นไหวมาก แต่เมื่อรู้แล้วก็พยายามหาทางดับมันเสีย นับว่าเป็นเรื่องที่ดี ค่อย ๆ ทำไป สักวันหนึ่งคงเป็นผลหากไม่ล้มเลิกเสียก่อน
เราตั้งจิตอธิษบานไว้แล้วว่าจะทำให้ถึงที่สุด คือกำจัดความฟุ้งซ่านให้หมดสิ้นไปจากใจ.
โกศล อนุสิม
๗ กรกฎาคม ๒๕๕๓
เชิญแสดงความคิดเห็น