ได้อ่านข้อธรรมเรื่องไปงานบุญ เทศน์โดย พระครูธรรมธรเล็ก สุธมฺมปญฺโญ วัดท่าขนุน ซึ่งพระอาจารย์เล็กท่านเป็นศิษย์ของพระราชพรหมยาน หรือ หลวงพ่อมหาวีระ ถาวโร หรือ หลวงพ่อฤๅษีลิงดำ วัดท่าซุง อุทัยธานี พระอาจารย์เล็กได้ให้ข้อธรรมเรื่องการตั้งกำลังใจเมื่อไปงานบุญ ซึ่งเห็นว่าเป็นประโยชน์แก่เราๆท่านๆทั้งหลาย จึงขออนุญาตยกมาให้อ่านลิจารณาโดยทั่วกัน ดังนี้
“เมื่อเช้านี้พูดไปว่า เราไปแต่ละงานอย่าไปเปล่า ให้สังเกตกำลังใจของเราเอาไว้ ว่ากำลังใจของเรายินดีในทาน ศีล ภาวนาเท่าไหร่ ยินดีในการลด ละ เลิก รัก โลภ โกรธ หลงเท่าไหร่
“อย่างที่เราไป (วัดเขาวงและวัดถ้ำป่าไผ่กัน) เราสำเร็จอย่างเดียวคือเรื่องของทาน เราเต็มใจ เราตั้งใจที่จะไปทำ แต่ว่ากำลังใจขณะนั้นที่มันเกิดปีติในทาน สติสมาธิมันไปอยู่ตรงตัวปีติในทาน มันไม่ได้อยู่กับสมาธิและปัญญาในส่วนอื่น เพราะฉะนั้นใน ส่วนของ ศีล สมาธิ ปัญญาที่สูงขึ้นไปกว่านั้น มันแทบจะโดนบดบังไปหมด กลายเป็นว่าเราอยู่ในระดับชั้นนี้ก็ยินดีและพอใจแล้ว และจะไม่มีการก้าวล่วงไปในระดับที่สูงกว่านั้น
“ดังนั้นเวลาเราให้ทาน มีการสมาทานศีลแล้วต้องรีบระลึกนึกถึง ขณะเดียวกันกำลัง ใจของเราต้องมุ่งมั่นอยู่เสมอว่า สิ่งที่เราทำในขณะนี้เราปรารถนาอะไร ตั้งความหวังไว้อย่างเดียวว่าเราจะไปนิพพาน เอาจิตเกาะพระเกาะนิพพานไว้ได้หรือเปล่า ถ้าหากไม่หมั่นพิจารณาไม่หมั่นฝึกฝนตัวเอง [...]
Written on December 28, 2009 | Posted in
คำสอนครูบาอาจารย์ |
Leave a comment
เมื่อเช้านี้ขณะขับรถบนท้องถนน เบื่อรายการวิเคราะห์ข่าวที่มีแต่เรื่องการเมือง จึงเปลี่ยนคลื่นจากเอฟเอ็มไปฟังคลื่นเอเอ็ม บังเอิญได้ฟังรายการหนึ่งเขาคุยเรื่องโรคภัยไข้เจ็บได้น่าฟังมาก โดยเขาได้คุยเรื่องโรคมะเร็ง ที่ทุกคนได้ยินชื่อแล้วคงไม่อยากข้องแวะด้วย โดยเฉพาะในฐานะคนที่ป่วยเป็นโรคมะเร็ง
ผมนั้นเคยมีความใกล้ชิดกับโรคมะเร็งที่สุดคือตอนที่พ่อป่วยด้วยโรคมะเร็ง ปอด ได้รู้ผลการตรวจก่อนพ่อ ผมกับพี่ชายสองคุยคุยกับหมอที่ตรวจพบมะเร็งที่คลินิกของหมอ ความรู้สึกแรกก็คือตกใจและใจหาย เพราะหมอบอกว่า พ่อเป็นมะเร็งเข้าระยะสุดท้ายแล้ว หนทางรักษาให้หายไม่มี จะมีชีวิตอยู่ได้ไม่เกินปี
แต่พ่อผมเป็นคนใจแข็ง เป็นนักสู้ ขณะเดียวกันก็ปล่อยวางในความตาย ไม่กลัว ทั้งยังเตรียมตัวพร้อมรับด้วยสติ จนสามารถอยู่ต่อมาได้เกินหนึ่งปี
Written on December 28, 2009 | Posted in
ชีวิตในธรรม |
Leave a comment
.
.
เทศกาลวันพ่อมาถึง อยากจะเขียนถึงพ่อบ้าง เรื่องนี้อาจจะยาวหน่อย แต่คิดว่าเป็นเรื่องที่พอจะมีประโยชน์อยู่บ้าง แต่ถ้าหากไม่ได้ประโยชน์อะไรก็ขออภัยล่วงหน้าด้วยนะครับ
ผมเกิดขึ้นที่บ้านโคกก่อง ตอนที่ผมเกิดนั้น บ้านโคกก่องเป็นหมู่บ้านหนึ่งสังกัดตำบลสำโรง อำเภอวารินชำราบ จังหวัดอุบลราชธานี เมื่อผมโตขึ้นมาหน่อย บ้านโคกก่องกลายเป็นตำบลโคกก่อง อำเภอวารินชำราบ เมื่อผมโตขึ้นมาอีก หลังจากย้ายออกจากหมู่บ้านโคกก่องหลายปี บ้านโคกก่องกลายเป็นหมู่บ้านและตำบลในสังกัด กิ่งอำเภอสำโรง และมาเป็นเภอสำโรง จังหวัดอุบลราชธานีในปัจจุบัน
Written on December 4, 2009 | Posted in
ชีวิตในธรรม |
Leave a comment
บทสุดท้ายของชายที่ชื่อโกศล
เกิดเป็นคนทนทุกข์อุกอักดิ้น
เมื่อถึงคราวก็กลับคืนสู่ผืนดิน
เป็นถิ่นสุดท้ายให้เนานอน
ความชั่ว ทำมามากอยากจะหลบ
ไม่อยากคบอีกแล้วขอลาก่อน
ความดี ที่ทำได้ไม่อาวรณ์
ไม่อยากพเนจรในกรรมกง
Written on December 2, 2009 | Posted in
พอเพียงและเพียงพอ |
2 Comments
